وقتی مجلس ششمی ها پول گرفتند،"کیهان" چه نوشت؟
ساعت ٩:۳۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٧/۱۸   کلمات کلیدی:

در حالی اعطای مبلغ 100میلیون به نمایندگان مجلس شورای اسلامی با توجیه، حمایت و یا سکوت بسیاری از نمایندگان و چهره های اصولگرا مواجه شده است که پیش از این، اعطای تسهیلاتی به مراتب کمتر به نمایندگان مجلس ششم - که عمدتا در دست جناح اصلاح طلب بود- با واکنش های منفی و انتقادآمیز اصولگرایان مواجه شده بود.عصرایران، بدون قضاوت در ماهیت موضوع، به بازخوانی یکی از یادداشت های روزنامه اصولگرای "کیهان" در انتقاد شدید و طعنه آمیز از امکاناتی که مجلس ششمی ها برای خود اختصاص داده بودند، می پردازد.متن این یادداشت را از شماره 18504 روزنامه کیهان به تاریخ 13 اردیبهشت 1385 بخوانید.یادآور می شود، در آن مقطع، مجلس هفتم بر سرکار آمده بود و کیهان این مطلب را در نقد مجلس ششم نگاشته است:یکی دیگر از امکاناتی که در اختیار نمایندگان مجالس قرار می گرفت، امکان استفاده از خودرو بود. البته این امر در ابتدا امری پسندیده به نظر می رسید؛ چرا که نمایندگان به خاطر شغل و وظیفه شان می بایست دائماً به شهرهای حوزه انتخابیه خود سفر کرده و به تهران بازمی گشتند. امّا نکته قابل تأمل آن است که بسیاری از نمایندگانی که از اتومبیل شخصی نیز برخوردار بودند، از گرفتن اتومبیل مجلس خودداری نکرده و بدین وسیله رسم امانت داری را به جا آوردند! در این بین تنها نماینده دوره های شش گانه مجلس که از گرفتن امکانات زاید خودداری کرد، حجه الاسلام سید محمود دعایی بود. وی در دوره ششم، همچنین از دریافت حق خدمت نیز خودداری کرده بود. ایشان طی نامه به محمدرضا تابش، عضو هیئت رئیسه مجلس شورای اسلامی نوشته بود: رویه حقیر در ادوار مختلف مجلس شورای اسلامی از ابتدای دوره اول تا پایان دوره پنجم، خودداری از دریافت هرگونه حقوق و مزایا و خدمات و امکانات تخصیص یافته به نمایندگان از قبیل اتومبیل، هزینه مسکن، دفتر، محافظ و غیره بوده است. گفتنی است، وی عین مبلغ حقوق خود را به حساب مجلس عودت داده بود.

       روی ادامه مطلب کلیک کنید  


امّا تأکید نمایندگان ملت بر اصلاحات، اقتضا می کرد که سایر نمایندگانی هم که احتیاج به مسکن، موبایل، خودرو و. . . نداشتند از دریافت آن خودداری می کردند. لکن خبرهای به دست آمده، مطلبی غیر از این را حکایت داشت. چه آن که اعلام شد: تعدادی از اتومبیل های پژو پرشیا که به قیمت چهار میلیون و هشتصد هزار تومان به نمایندگان واگذار شده، در نمایشگاه اتومبیل بالاتر از 17 میلیون تومان به فروش رفته است. این در حالی است که برخی نمایندگان به جای عذرخواهی از ملت و ابراز خجالت و شرمندگی در پیشگاه آنان به خاطر هدر دادن بیت المال، دریافتی های پنهان و پیدا کلان خود را تئوریزه کرده و برای آن دلایل واهی می تراشیدند. چنانچه رجب مزروعی گفته بود: بنده به عنوان یک نماینده مجلس 915/292 تومان حقوق می گیرم. غیر از این 000/200 تومان به عنوان هزینه نمایندگی می پردازند تا صرف اجاره دفتر شود. 000/125 تومان هم جهت حقوق کارکنان دفتر پرداخت می شود. 000/50 تومان هزینه تلفن و 000/300 تومان هم اجاره منزل به نمایندگان پرداخت می شود که نمایندگان شهرستان گفتند ما ماهیانه 000/300 تومان نمی توانیم خانه اجاره کنیم! به همین دلیل، 20 ماه اجاره خانه را که 6 میلیون می شود یک جا به نمایندگان پرداخت کردند تا بتوانند خانه رهن کنند! در دوره های قبل هم یک دستگاه اتومبیل به قیمت دولتی به نمایندگان می دادند. در این دوره هم یک دستگاه پژو پرشیا به قیمت 4 میلیون و 800 هزار تومان به نمایندگان دادند که قیمت آن در بازار 17-16 میلیون تومان است. اکثر نمایندگان مجلس پژو پرشیا را فروخته و 6 میلیون اجاره خانه را هم روی آن گذاشتند و خانه خریدند!و البته نمایندگی این چنین، بایستی چنان شیرین باشد که آب را در دهان هر کس بلغزاند! نمایندگانی که با نام مردم بر سرکار آمده بودند، پس از انتخاب مردم به توجیه استفاده ناصحیح از بیت المال روی آورده و باز هم طلب کار مردم بودند. برخی از آنان در باطن که حتی در ظاهر هم گویا منت گذار بر سر مردم بودند و از کمبود امکانات خود به مستضعفین و تهی دستان جامعه گله می کردند. چنان که علی شکوری راد اذعان داشته بود: «واگذاری پژو پرشیا به نمایندگان مجلس، امری عادی است! باید توجه داشت بسیاری از نمایندگان برای رسیدن به مجلس پول زیادی خرج کرده اند که 20 میلیون تومان کم ترین آن است! باید این پول ها را که خرج شده، پرداخت کنند». و بینوا مردمی که باز هم می بایست منت دار این وکیلان می شدند. افرادی که همواره مردم را شهروند درجه چندم و خود را برگزیده بلامنازع و ارباب بی شریک آنان می دانستند. آنانی که به واقع برای ارضأ حس قدرت و ثروت خود به کرسی نمایندگی راه یافته و با این اقدامات خود، هرگونه مشروعیت نمایندگی ملت را از دست داده بودند. بهروز افخمی نیز همچون شکوری راد مدعی بود که مردم می بایست هزینه تبلیغات وی را پرداخت کنند. وی گفته بود: اکثر نمایندگان پس از پایان انتخابات متوجه شدند که مبالغ هنگفتی بابت هزینه های تبلیغات انتخابی بدهکارند که معمولاً کم تر از 10 میلیون تومان نبوده است و در بعضی از افراد، این رقم به بیشتر از 50 میلیون تومان رسیده بود!این رفتار زننده و سخنان طلبکارانه در حالی عنوان می شد که رهبر معظم انقلاب در ابتدای شروع به کار مجلس ششم، نمایندگان ملت را به درک مشکلات مردم و نشست و برخاست با آنان ترغیب کرده و دوری از آنان را تقبیح نموده بودند. ایشان در قسمت هایی از پیام خود فرموده بودند: نمایندگان محترم، غالباً وابسته به قشرهای متوسط و برخاسته از متن توده های میلیونی مردم اند. توقع می رود که میان آنان و توده های مردم، بویژه مستضعفان و محرومان، رابطه ای مداوم برقرار باشد و رنج ها و محرومیت ها و خواسته های حقیقی و فوری این قشرها، در مجلس که خانه ملت و محل امید آن است، انعکاسی شایسته بیابد. نماینده ای از همت و نظر بلند برخوردار است که از صف صدر نشینان و برخورداران عبور کرده، خود را به دورافتادگان و کوته دستان برساند و با آنان و برای آنان باشد. امّا دریغ که نمایندگان به نکاتی چنین ارزشمند توجه نمی کردند. چه آن که اعلام شد یکی از نمایندگان استان فارس که پژو پرشیای خود را فروخته بود، برای انجام امور خود به جای مراوده با مردم، خودروی مدل بالای تشریفات استانداری را در اختیار گرفته و از آن استفاده می کرد! او که سابقاً در استانداری فارس خدمت می کرده و از آن محل استعفا داده بوده است، با این اقدام خود تعجب مردم را برانگیخته بود. تعجب برانگیزتر آن که وکلای مردم به جای پرداختن به امور محوله، به کاسبی پرداخته و داد و ستد می کردند. چنانچه یک عضو فراکسیون مشارکت مجلس گفته بود: بسیاری از نمایندگان به خاطر این که از بابت هزینه انتخابات بدهکارند! وارد صادرات و واردات شده اند و پول خوبی هم به دست می آورند و به همین دلیل به پروپای هیچ وزیری نمی پیچند و رأی اعتماد نیز به راحتی می دهند. چون در غیر این صورت وزیران مانع فعالیت آنان در صادرات و واردات می شوند. این در حالی است که ایشان مکلف بودند تا به بازخواست بخش های حاکمیت پرداخته و بر دستگاه های مختلف نظارت کنند و آیا می شود با دستمال آلوده، آئینه را از زنگار پاک ساخت؟ در این میان، نقش مستضعفین که مورد تأکید همیشگی امام و رهبری بوده اند، چه می شود؟ آیا با نشستن در کاخ های سر به فلک کشیده و بهره بردن از کلیه امکانات، می توان درد مردم محروم را چشید؟