دل‌گویه های یک جوان ایرانی با کاندیدای نسل جوان
ساعت ٦:۳۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱۱/۳٠   کلمات کلیدی:

وقتی سخن از انتظارات و مطالبات جوان امروزی جامعه ما به میان می‌آید شاید آنچه که بیش از هر چیز دیگری به ذهن خود او و یا مسئولین و متولیان امر، متبادر می‌شود اموراتی همچون اشتغال، ازدواج، مسکن و امثالهم باشد. اما در ورای تمامی اینها که هیچ عقل سلیمی منکر اهمیت یا اولویتشان نمی‌گردد، و البته در تمامی این کره خاکی نیز به نوعی جزء دغدغه‌ها و برنامه‌های اصلی سیاستمداران و گردانندگان عرصه اقتصادی و اجتماعی سایر کشورها می‌باشند، مطلبی هست که چندان عجیب نیست اگر آن را ریشه تمامی معضلات و مشکلات یاد شده قلمداد کنیم. آری قیم‌مآبی و آن هم در کثیف‌ترین و منزجرکننده‌ترین شکل خود یعنی استفاده ابزاری و شعاری و تبلیغاتی از جوان، بی‌شک آزاردهنده‌ترین مسئله‌ای است که جوان اصیل ایرانی حتی به قیمت نبود شرایط ازدواج و اشتغال و ... حاضر به پذیرفتن و تن در دادن به آن نمی‌باشد.همان جوانی که وقتی صحبت از میدان دادن یا مسئولیت‌پذیری او به میان می‌آید نه تنها موجودی ارزشمند و قابل توجه نیست بلکه به رذائلی همچون احساساتی بودن، اعمال انفعالی، هواهای جوانی، غرور کاذب و ... متهم می‌شود. جای بسی تعجب است که همین جوان و با همین مختصات، بهانه و سرفصل تمامی شعارها و تبلیغات و برنامه‌های تشنگان قدرت و ثروت قرار می‌گیرد. و در این قالب ناگهان او بدل می‌شود به موجودی مملو از نشاط و شادابی جوانی، انرژی‌های سرشار و مثبت و پویا، دارای ذهنی خلاق و مبتکر و به‌طور کلی موجودی نازنین و دوست داشتنی.و به راستی چه نیکو شترمرغی است این جوان ایرانی در دست دلسوزانش!!!

آری من یک جوان ایرانی هستم. من نه اشتغال می‌خواهم، نه ازدواج، نه مسکن. من فقط یک چیز می‌خواهم: مرا پله نردبان آمال و آرزوهای خود قرار ندهید. (28 بهمن 86)